Biegusiem za „wielką wodą” – Relacja Krzyśka Kostyry z półmaratonu w Eugene
Nareszcie mam urlop i czas na wymarzone wakacje. Można wtedy nic nie robić, nic poza bieganiem oczywiście. W tym roku mogę spełnić swoje wielkie pragnienie – pobiec w oficjalnym biegu długodystansowym za „wielką wodą”. Ze względu na to, że wakacje spędzam na zachodnim wybrzeżu (USA) to wybór padł na półmaraton w Eugene, w pobliżu „jeszcze większej wody”.
Eugene
Eugene położone jest w Oregonie około 70 km od Pacyfiku przy autostradzie Interstate 5, biegnącej wzdłuż zachodniego wybrzeża USA. Jest miastem wielkości naszego Olsztyna i drugim największym w tym stanie. Zespół miejski liczy około 350 tys. mieszkańców. Eugene to dość ważny ośrodek akademicki z główną siedzibą University of Oregon. Określane jest także jako miasto sztuki i rekreacji, ale Eugene to przede wszystkim miasto lekkiej atletyki.
Dla większości Polaków nie interesujących się geografią czy sportem Eugene jest zupełnie anonimowe. Natomiast dla amerykańskich sportowców i kibiców to miasto kultowe, to „mekka lekkiej atletyki”. Tu bowiem zwykle odbywają się lekkoatletyczne eliminacje do olimpiad czy mistrzostw świata (w USA nie ma kwalifikacji olimpijskich, są natomiast eliminacje, bowiem liczba zawodników i poziom tej dyscypliny sportu jest tak wysoki, że sportowcy muszą walczyć o prawo występu w najważniejszych imprezach i mogliby obdzielić większość krajów europejskich zawodnikami na najwyższym poziomie). W Eugene co roku na przełomie maja i czerwca rozgrywany jest także jeden z mityngów Diamentowej Ligi IAAF – Prefontaine Classic. Tu wygrywali m. in. Anna Rogowska czy Piotr Małachowski a w tym roku 2 miejsce w skoku wzwyż (199 cm) zajęła Justyna Kasprzycka.
W roku obecnym, równolegle z maratonem i półmaratonem, odbywa się także inna ważna impreza w kalendarzu IAAF-u, a mianowicie Mistrzostwa Świata Juniorów w lekkoatletyce. W imprezie tej zdobyliśmy jeden medal – złoto Konrada Bukowieckigo w pchnięciu kulą. Areną zmagań obu imprez jest stadion Fayward Field (tu także jest finisz maratonu i półmaratonu).
Maraton i półmaraton
Decyzję o występie akurat w tym półmaratonie podjąłem w zasadzie już parę miesięcy temu, gdy było wiadomo, że urlop za „wielką wodą” dojdzie do skutku. Oczywiście brałem pod uwagę też występ na całe 42 km, ale rozsądek mówił mi, że ze względu na porę roku i wcześniej dość intensywną wiosnę będzie to mało odpowiedzialne.
Miesiąc lipiec i godzina 6 rano to barbarzyński czas na rozgrywanie maratonu czy nawet połówki. Z jednej strony istnieje duże ryzyko upału a z drugiej bardzo krótka noc poprzedzająca start. Ale to też jedyny możliwy kompromis, aby bieganie odbyło się w znośnych warunkach atmosferycznych.
Na bieg, zaplanowany na niedzielę 27.07, wybrałem się z moim bratem Grześkiem (być może przyszłym biegusiem) i Darkiem (starszym kolegą ze studiów niektórych biegusiów – AWF Biała Podlaska), którzy od wielu lat mieszkają w USA. Są też doświadczonymi maratończykami. Dla Darka Eugene to 25 jubileuszowy maraton a Grzesiek ma ich na swoim koncie 8 i również 8 połówek. Rekordy mają też imponujące, odpowiednio na poziomie 3:09 i 3:17. W tym miejscu dodam też, że to Grzesiek spowodował, że kilka lat temu zacząłem biegać nie robiąc sobie przy tym krzywdy.
Ze względu na wczesną porę dnia i konieczność dojazdu do Eugene (z Seattle to około 300 mil), musieliśmy przyjechać dzień wcześniej. I tu niemiła niespodzianka. Kompletny brak miejsc hotelowych. Na szczęście jakimś cudem Darkowi udało się zarezerwować chyba ostatnie 2 wolne pokoje w promieniu kilkunastu mil od miasta i to niekoniecznie w przystępnej cenie. No cóż hobby czasami musi kosztować.
Ostatnie dwie doby przed startem, w moim przypadku, były małym koszmarem. Przedostatnia noc to pasmo skurczy łydek a ostatni dzień, ten spędzony w podróży to problemy gastryczne. Czyżby przedstartowy stres? Być może to jednak skutek nadmiernego celebrowania imienin i pomieszania izotoników. Z tego względu po przyjeździe na miejsce odpuściliśmy sobie oglądanie na żywo sobotnich zawodów MŚJ.
Wracając jednak do samej imprezy biegowej to przybyciu do Eugene musieliśmy się zarejestrować i opłacić startowe. Nie zrobiliśmy tego wcześniej przez Internet, dlatego tam na miejscu… nie było tanio. Darek zapisał się na maraton a my z Grzesiem na połówkę (13,1 mili). Kosztowało to odpowiednio po 140 i 120 zielonych. I w tym miejscu nasuwa się refleksja, że Polska jest istnym rajem dla biegaczy – tanio, w miarę blisko, duży wybór biegów, zwykle dobra organizacja i przyzwoite pakiety startowe. A propos pakietów, w naszych dostaliśmy numer startowy, agrafki i co tam jeszcze? Aha niezła koszulka techniczna i przeźroczysty worek na depozyt (względy bezpieczeństwa). Na szczęście po biegu było sporo lepiej. W ramach startowego nie było niestety pasta party. Obowiązywała natomiast dodatkowa opłata 20$. Ale było warto, duży wybór w postaci szwedzkiego stołu, w tym potrawy dla wegetarian i desery.
Pomimo wczesnej pory biegu, noc poprzedzająca start wcale nie była krótka. W łóżkach byliśmy przed 21 a o 3:50 pobudka. Na śniadanie był banan i jogurt z musli, w moim przypadku też potężna porcja magnezu i różnych witamin. Już przebranych (dla mnie i zresztą dla Grześka też był to debiut z logotypem biegusiem.pl na koszulce – tu podziękowania dla Roberta!), na miejsce biegu dowiózł nas typowy amerykański school bus podstawiony przez organizatora. Start jak i całe miasteczko maratońskie były zlokalizowane obok stadionu na boiskach treningowych. Po małej rozgrzewce stawiliśmy się na linii startu tuż przed 6:00. Były oczywiście wydzielone strefy startowe, byli też pacemakerzy. Ja ustawiłem się w strefie na 1:40 (nie wiem skąd ten optymizm). Dużym zaskoczeniem było dla mnie odśpiewanie hymnu amerykańskiego i związana z tym atmosfera powagi, skupienia. Amerykanie to całkiem dumny naród.
Początek biegu to równe tempo na 01:50:00. Kontrolowanie tempa wymagało ode mnie pewnej uwagi ze względu na znaczniki trasy podawane w milach. Po drodze dwa średnie podbiegi, także trasa wydawała się nie najtrudniejsza. Pomimo bardzo wczesnej pory, był niezły doping, motywujące okrzyki i plakaty kibiców, dla których taka impreza w mieście jest sporym wydarzeniem. Na trasie dominowały przyjemne widoki, szczególnie gdy wybiegliśmy z miasta. Jak na lipiec pogoda też optymalna – ok. 20 st C, chociaż dzień wcześniej było 30. Zapomniałem nawet o skurczach i problemach żołądkowych. Na 8. mili musiałem jednak zawiązać sznurówkę i wtedy poczułem, że końcówka nie będzie łatwa. Moje tempo wyraźnie siadło i powróciło widmo skurczy. Na szczęście do samego stadionu nic się nie wydarzyło i metę osiągnąłem w przeciętnym czasie 01:53. Grzesiek i Darek też nie zrobili „życiówek”, ale oni mieli w nogach po około 40 km, gdyż tydzień wcześniej wzięli udział w sztafecie Ragnar (196 mil, 12 biegaczy po 3 zmiany, w sumie 25 godzin biegu).
Podsumowując, debiut za wielką wodą uważam za udany. Dochodzi do tego dobra atmosfera i fajny medal. Na trasie woda, izotoniki i banany a milę przed metą nawet piwo. Na uwagę zasługuje też wspólny start i trasa zarówno połówki jak i maratonu a także bardzo duży udział kobiet (!). Były momenty, że miałem wrażenie udziału w biegu Samsung Irena Women’s Run, co przyjąłem z dużą satysfakcją.
Wyniki netto i statystyki:
- Krzysiek – 01:53:00 overall 477/1928, M 301/727, M45-49 34/67
- Grzesiek – 01:38:17 overall 194/1928, M 144/727, M40-44 13/78
- Darek – 03:19:30 overall 193/1361, M 162/785, M45-49 16/101.
Dla miłośników statystyk biegowych jeszcze garść informacji.
Maraton i półmaraton ukończyło odpowiednio 1361 i 1928 biegaczy a więc sporo mniej (prawie 2 razy) niż w zeszłym roku, kiedy biegi odbywały się pod koniec kwietnia. Udział kobiet był wręcz przytłaczający, panie stanowiły bowiem odsetek odpowiednio 42,3 i 62,3% (w tym miejscu widać kto głównie biega w USA, także idea naszego Prezesa – Biegu na piątkę – może być próbą poprawiania tych statystyk również w Polsce. Brawo Krzysiek!).
Czasy zwycięzców:
- w maratonie: mężczyźni 02:16:07, kobiety 2:33:15;
- w połówce: mężczyźni 01:05:28, kobiety 1:16:15.
Mediana wyników (wartość środkowa):
- w maratonie: overall 04:03:21, mężczyźni 03:36:57, kobiety 4:22:00;
- w półmaratonie: overall 02:10:53, mężczyźni 01:57:38, kobiety 2:20:53.
Także jak widać bieg był dość wolny.
Ciekawe linki:
- Strona maratonu: http://eugenemarathon.com/
- Strona sztafety biegowej Ragnar https://www.ragnarrelay.com/race/northwestpassage
- Strona firmy, którą prowadzi Darek: http://rainbowofmagnolia.com/index.html
- Strona fundacji, w którą zaangażowany jest Darek i Grzesiek (robią świetną robotę dla głodujących dzieci w Afryce i nie tylko): http://rainbowofmagnoliafountainsoflife.org/
- Nowy projekt fundacji w Nepalu połączony z bieganiem http://www.gofundme.com/c6gz1k
[alpine-phototile-for-picasa-and-google-plus src=”private_user_album” uid=”112715705734236156958″ ualb=”6041799755642249185″ authkey=”CNvQgpPgu5LQ8gE” imgl=”fancybox” style=”bookshelf” row=”3″ size=”320″ num=”200″ shadow=”1″ border=”1″ highlight=”1″ align=”center” max=”100″]