Ćwiartka nad morzem – relacja Radka Ślęzaka

Ćwiartka nad morzem – relacja Radka ŚlęzakaPełen SPONTAN – tak chyba należałoby zatytułować wczorajszy bieg (06.07.2014 r.). I chyba dlatego był tak piękny i dał mnóstwo powoli uwalnianych już na trasie endorfin i chyba też dlatego go zapamiętam 🙂

Pomysł zrodził się gdzieś ok. 23:00 w sobotę, czyli jakieś 4 h przed wyjazdem w pomorskie i jakieś 19 h przed wystrzałem startera! Szybkie sprawdzenie kalendarza biegów w woj. pomorskim; tam się właśnie wybieraliśmy; bo przecież najlepszy wypoczynek to aktywny wypoczynek. Klik, klik na maratonypolskie.pl i wyskakuje zdaję się idealny bieg – niezadługo i o odpowiedniej godzinie, bo zdążymy dojechać.

Cel obrany, pozostała najtrudniejsza część zadania. Jak powiedzieć o tym żonie ? Kolejny raz przekonuję się, że odpowiednie planowanie to podstawa. Plakat biegu informuje – Przodkowo koło Gdyni – idealnie, myślę sobie – rybka w Gdyni – rodzinka na plażing a ja jako, że z tych mniej leniwych to na running. I wszyscy powinni być zadowoleni. Ku mojemu zdziwieniu plan zaakceptowany i to dość łatwo 😉

Przodkowo – mała miejscowość, więc na start biegu łatwo było trafić, najważniejsze, że były pakiety startowe, a w nich – numer, czip, do wyboru: smycz „Kaszuby Biegają” lub 2 batony lub brzoskwinia lub kubek do dziś nie wiem dlaczego z obrazkiem piłki nożnej (?).  Po biegu posiłek regeneracyjny. Numer dostałem 329 czyli nie masówka ale trochę ludzi jednak biegnie, jeszcze prośba o kilka upamiętniających fotografii i przy okazji zapytanie o trasę:

– No jest trochę górek…

– Trochę?

– W sumie to góra, dół…

No to ładnie sobie myślę, 30 stopni C, duchota unosząca się w powietrzu a my po górkach będziemy sobie latać 🙂 Ustawiony na starcie czekam na wystrzał, aż tu nagle grzmot z nieba po raz pierwszy – wszyscy śmiech, po raz drugi – ktoś rzuca

jak trzeci raz uderzy to biegniemy

podczas odliczania do startu uderzył ponownie, 3, 2, 1, 0… start.

Banan nie znika z twarzy znowu biegnę w zawodach. Nie po jakieś rekordy, nie po zarzynanie się (bo jak po 3 h snu i jeszcze 45 min w samochodzie gdzieś na stacji benzynowej pod Mławą), po prostu biegnę dla biegania, dla poczucia radości z tej wspaniałej aktywności. Mieli rację – zbieg, podbieg, dół, góra, znowu zbiegamy i podbiegamy i z asfaltu na kocie łby, niektórzy przechodzą z truchtu do marszu, zaczyna kropić, za chwilę padać, 4 km już leje konkretnie. Oglądam się za siebie i widzę tylko kolorowe koszulki i ścianę deszczu. Pięęęęęknieee, naprawdę – ciepły deszcz spływa nawet do uszu zatkanych słuchawkami 🙂

Co chwila ktoś rozkłada ręce i słychać tylko głośne „aaaaaaaaa”, krzyczą z radości dodając sobie otuchy i energii. Robię podobnie. Przez deszcz zapominam nawet o długich podbiegach. Wszyscy od biegaczy, przez strażaków zabezpieczających trasę, po wolontariuszy podających wodę mają kompletnie gdzieś że pada, że każdy centymetr ich ciała jest mokry. Ludzie ze stojących samochodów machają jednocześnie kręcąc chyba z podziwu głowami. Mijają kolejne kilometry, wpadam uśmiechnięty na metę, łamiąc nawet „godzinę”, dostaję medal na szyję, gratulację od spikera i słowa:

widzi, że chyba mogę biec jeszcze jedno kółko

czyli musiałem dobrze wyglądać 😉 Po takim biegu nie mogło być inaczej 😉

Następnie jedna z tych rzeczy, którą tygryski lubią najbardziej. Pomidorówka czy żurek ? Tym razem żurek proszę, dalej chleb ze smalcem, ciepła herbata, ciastka, krówki. Zmęczyłem się konkretnie, ale ucieszyłem jeszcze bardziej, „bieganie na spontanie” jest mega 🙂

2 kamyczki do strumyka organizatora – zabrakło kutych medali dla wszystkich i słabe zabezpieczenie trasy (ruch wahadłowy to nie jest najlepszy pomysł podczas biegu). Czas 0:59:44 – 11,5 km – 165/313 open.

Podsumowując – RUN for FUN i do następnego B I E G O W E G O ! 🙂
[alpine-phototile-for-picasa-and-google-plus src=”private_user_album” uid=”112715705734236156958″ ualb=”6033563941673892881″ authkey=”CI-2i6qA1bHmHA” imgl=”fancybox” style=”bookshelf” row=”3″ size=”320″ num=”200″ shadow=”1″ border=”1″ highlight=”1″ align=”center” max=”100″]