III Biegi w Szczawnicy – Chyża Durbaszka

III Biegi w Szczawnicy – Chyża DurbaszkaPrezentujemy relację Jacka Polaka, który 25 kwietnia wystartował w Szczawnicy w Chyżej Durbaszce. I to z jakim sukcesem! 🙂

Na długo przed tym nim trafiłem do Szczawnicy w głowie zakiełkowała myśl, że po zdobyciu Korony Maratonów Polskich dobrze byłoby spróbować czegoś innego. Z ciekawością wróciłem do zapisów Adama Banaszka ze startów w biegach górskich. I tak powstał pomysł startu w takim biegu. Ale żeby nie porywać się z motyką na słońce postanowiłem lepiej się do tego przygotować. Jednym z punktów planu treningowego było bieganie w terenie górskim. Dlatego też bieg w Szczawnicy na dystansie nieco ponad 20 km miał być takim mocno poznawczym treningiem.

25 kwietnia miały się odbyć cztery biegi. Hardy Rolling (6 km), Chyża Durbaszka (20,2 km), Wielka Prehyba (42 km) i Niepokorny Mnich (96,5 km). Dzień przed biegiem odbyło się bardzo interesujące spotkanie z zawodnikami z czołówki startującej w Prehybie i w Mnichu. Wiele cennych informacji i porad dla uczestników okazało się później przydatnych na trasie.

Tak więc 25 kwietnia o godz 10:30 wystartowałem z Jaworek do swojego pierwszego treningu w górach. Wystartowałem bardzo asekuracyjnie nie wyrywając się do pierwszej dwudziestki. Pierwsze dwa km to lekki podbieg po drodze asfaltowej, który przeszedł w drogę szutrową. Na pierwszych kilometrach uczestnicy, których wyprzedzałem rozpoznają napis na koszulce, „biegusiem.pl” i wymieniamy kilka zdań (mówią też o saunie). To biegacze z Lublina i okolic gdzie nasza grupa była niejednokrotnie widziana na wielu biegach. Ktoś nawet woła

O! To ta rycka mafia

Śmieję się, pozdrawiam i lecę dalej. Pierwszy podbieg ścieżką po łące nie jest jakiś bardzo trudny, ale podpatrując innych przechodzę do marszu. Tu już idzie się gęsiego. Mimo to mijam kilka osób. Pracuję rytmicznie nogami, rękami i co trochę mnie zaskakuje uspokaja mi się oddech i serducho tak mocno nie wali. Lekkie wyrównanie terenu pozwala na trochę biegu i znów pod górę. I tak na zmianę. Bieg na płaskim i z góry, marsz pod górę. Tyle, że łąki się skończyły i szlak przeszedł w wąskie strome ścieżki najeżone kamieniami, wystającymi korzeniami i czasem powalonymi drzewami. Czasem śnieg i błoto. Trochę mnie to zaskakuje. Ale zaraz mówię do siebie

A czego się niby spodziewałeś. Przecież to góry. Nie marudź tylko leć.

Mijam dwóch może trzech zawodników i kiedy biegnę sam, gubię trasę. Orientuję się po jakichś 300 metrach. Wracam i…. doganiam zawodników których już wyprzedzałem. Wyprzedzam ponownie podczas kolejnej wspinaczki. Śmieją się ze mnie, że robiłem rundę karną. Pod górę wspinam się całkiem nieźle. W dół idzie mi gorzej. Brak doświadczenia i obawa przed kontuzją każą mi zachować ostrożność. Tak dobiegamy do punktu odżywiania. Żel, woda i dalej… na ten mocny trening. I tak było do momentu kiedy mijani kibice – turyści wołają:

jesteś ósmy

Przed sobą widzę biegaczkę, którą na podbiegu wyprzedzam. Po drodze piękny widok na ośnieżone szczyty Tatr, że aż chciałoby się zatrzymać. Ale jak to zrobić kiedy uparłem się biec. Na kolejnym podbiegu wyprzedzam dwóch biegaczy. W głowie przebiegają mi myśli, że wchodzę jak uparty osioł. Raz, dwa, raz, dwa równym tempem jak metronom, energicznie, dynamicznie. Do mety jakieś dwa kilometry, a ja znów nie jestem pewny czy biegnę dobrą trasa (nad tym elementem muszę trochę popracować). To chyba ostatni ostry podbieg na szczycie którego doganiam kolejnego zawodnika. On też nie jest pewny czy dobrze biegnie. Z góry zbiegamy razem wymieniając kilka zdań. Zmęczenie jest coraz bardziej odczuwalne. I nagle mijani kibice wołają:

walczycie o trzecie miejsce

Obaj mówimy sobie, że jeszcze nie staliśmy na pudle. Przed nami droga tylko w dół do mety. Albo teraz, albo…

Puszczam się z góry podejmując ryzyko i już tak nie hamuję nóg na wąskiej drodze. Nie oglądam się. Dobiegam do chodnika już w Szczawnicy nad Grajcarkiem. Meta już blisko 700, 600, 500 metrów. W końcu widzę mostek za którym jest koniec. Odwracam się i nie widzę rywali. Później sprawdziłem w wynikach i foto z kim walczyłem na trasie. Wielkie dzięki za walkę i wsparcie.
Meta, medal, woda…

I powoli wraca mi świadomość. To miał być mocno poznawczy trening ?! I był. Nauka techniki podbiegania i zbiegania po drodze pełnej kamieni, pokonywania śniegu i błota na pochyłym stoku… i wiele innych rzeczy. W takich warunkach ciało zachowuje się zupełnie inaczej. To zupełnie inny wymiar biegania.

I trzecie miejsce!!! No oczywiście, że się cieszę.

Nie byłoby mnie w Szczawnicy bez przyjaciół Wioli i Piotrka Witak. To Oni zapłodnili mnie myślą o biegach w Szczawnicy. Wiola też pobiegła tę sama trasę wspólnie z przyjaciółmi z fundacji Rak’n’roll. Nie była w czołówce, ale dla mnie jest większym zwycięzcą. Niedawno wygrała ważniejszą walkę. Wygrała z nowotworem.
[alpine-phototile-for-picasa-and-google-plus src=”private_user_album” uid=”112715705734236156958″ ualb=”6143793928083121761″ authkey=”CNGFiuntzPSIAQ” imgl=”fancybox” style=”bookshelf” row=”4″ size=”320″ num=”200″ shadow=”1″ border=”1″ highlight=”1″ align=”center” max=”100″]