IV Rzeźniczek-relacja Kasi Kasprzak
Długi czerwcowy weekend członkowie grupy biegusiem.pl spędzili jak zwykle aktywnie. Tym razem jednak nie jak zazwyczaj na biegach ulicznych, ale na górskich szlakach. Kilkunastoosobowa ekipa udała się w przepiękne Bieszczady, aby wystartować w XII Biegu Rzeźnika oraz towarzyszącym mu VI Rzeźniczku. Adam zrelacjonował jak wyglądało wyzwanie startu w Rzeźniku, więc pora na kilka słów o jego młodszym bracie, czyli 27 kilometrowym Rzeźniczku.
Ochotę na ten start miałam już od ubiegłego roku, kiedy to nasza ekipa wzięła w nim udział, od razu było czuć, że to coś innego, że bieganie w górach ma swoją magię. 6 czerwca, uskrzydleni dodatkowo świetnym wynikiem naszych w Rzeźniku, stanęliśmy w pięcioro na starcie, a właściwie wsiedliśmy do kolejki, która miała nas tam zawieźć. Ekipa Rzeźniczkowa w składzie Ania Żaczek, Tomek Łukasiak, Karol Żydek, Artur Osypiuk (który jako jedyny w ubiegłym roku również brał udział w tym biegu) oraz ja, naładowani pozytywnymi emocjami wyruszyliśmy na trasę. Artur miał postanowienie rozliczyć się z ubiegłorocznym wynikiem, my natomiast chcieliśmy pobiec wspólnie i cieszyć się biegiem, górami i miłym towarzystwem.
Najpierw 2km drogi szutrowej- tempo spokojne, turystyczne wręcz. Ale ja już po przebiegnięciu pierwszego kilometra odczułam niepokojące sygnały z lewego kolana, które kilka miesięcy wcześniej mi dokuczało. Z szerokiej drogi zbiegliśmy w wąską ścieżkę kierującą nas w stronę granicy Polsko-Słowackiej, która wiodła do około połowy trasy. Tam zrobiło się bardzo ciasno, wszyscy gęsiego, nie ma mowy o wyprzedzaniu. Trochę biegu gdy jest z górki czy płasko, pod górkę marszem. Trzymamy się we czworo, również wtedy kiedy na ok. 5km stwierdzam, że muszę już założyć opaskę uciskową na kolano, bo bez niej ani rusz dalej. Lecimy razem gdzieś do ok. 7km, gdzie mówię Karolowi, żeby leciał z Tomkiem i Anią, a ja zostanę, bo już wiem, że jeśli chce ukończyć bieg to muszę się oszczędzać. Każdy zbieg u mnie kończy się bólem, ale stwierdzam, że nie po to tu przyjechałam, żeby zejść z trasy, więc powoli, ale do przodu, jakoś dotrę do mety. Pod górkę solidnie maszeruję wyprzedzając wtedy innych, na nielicznych płaskich fragmentach staram się trochę podbiegać, natomiast każdy zbieg to dla mnie miejsce, gdzie muszę iść i mijają mnie dziesiątki osób. Najgorszy moment to fragment tuż przed punktem kontrolnym, gdzie jest ok. 1,5km trasy z górki- wyprzedza mnie mnóstwo osób, a ja patrzę z zazdrością, że mogą biec i obiecuję sobie, że naprawię i wzmocnię kolana i wrócę się odgryźć prędzej czy później. Na punkcie kontrolnym jestem po ok. 2 godzinach i 20 minutach (wg. wyników jako 724 osoba), na spokojnie uzupełniam zapas wody, piję izotonika, obsługa zamraża mi trochę kolano i ruszam dalej. Przede mną Okrąglik, o którym wszyscy mówili, że będzie ciężko… ale słyszeć, a przekonać się na własnej skórze to co innego. Ciągnące się długo bardzo strome podejście jest ciężkie, ale narzucam sobie rytm i zaczynam wyprzedzać, jedna osoba, dwie, pięć… Jest ciężko, ale świadomość, że mam moc i mogę poruszać się szybciej niż większość osób dodaje skrzydeł. Pod górę kolano nie dokucza, to też napawa optymizmem. Na szczycie zadowolona chwilę odpoczywam w marszu i próbuję biec- kolano o sobie przypomina. Z analizy profilu trasy wynikało, że teraz już praktycznie będzie głównie z górki, trochę pomyślałam, że szkoda, bo znów będą mnie wyprzedzać, ale jak się okazało, do zdobycia były jeszcze dwa szczyty- Małe Jasło i Jasło. Nie było już tak stromo jak wcześniej, ale dalej wyprzedzałam pod górę. W pewnym momencie zobaczyłam przez sobą Karola, podobnie jak ja został trochę z tyłu, więc lecimy chwilę razem, aż do zbiegu, gdzie ja niestety znów zostaję. Do mety zostało około 5km, czuję zmęczenie, ale też nogi jeszcze rwą się do biegu, podbiegam ile mogę, później fragment ostrego zejścia, który daje nogom w kość, ale też czuję, ze coś jakby w kolanie się poprawiło i na około 2km do mety puszczam się do przodu biegiem, z myślą, że co będzie to będzie, teraz już nawet na jednej nodze w razie czego ukończę. Docieram do mety po ok. 4h i 30minutach (zegarek włączony chwilę przed pomiarem czasu pokazuje 4:31, nieoficjalny czas brutto to 4:34). Satysfakcja miesza się z niedosytem. Zmęczenie jest, ale dalekie od tego jakiego bym oczekiwała. Ale to już nieistotne, ważne, że pierwsze tego typu spotkanie z górami jest zaliczone i zdecydowanie jest apetyt na więcej. Ostatecznie ukończyłam na 643 miejscu i choć nie miejsce jest ważne to jest dla mnie istotne to, ze na drugiej części trasy wyprzedziłam ponad 80osób i wiem, że gdyby nie kolano to ukończyłabym zdecydowanie z lepszym wynikiem.
Pozostałym osobom z ekipy poszło oczywiście dużo lepiej. Artur poprawił ubiegłoroczny czas, Ania z Tomkiem do końca biegu trzymali się razem i ukończyli go w czasie, który był moim nieśmiałym założeniem przed startem (czyli ok.4h), Karol dobiegł do mety niespełna 5minut przede mną. Na mecie czekało zimne piwo i cała ekipa biegusiem.pl, której serdecznie dziękuję za wspaniałe towarzystwo!
Wyniki biegusiem.pl:
Rzeźniczek (27km)
-
- 178 Osypiuk Artur 03:26:44
-
- 456 Żaczek Anna 04:01:50
-
- 457 Łukasiak Tomasz 04:01:50
-
- 623 Żydek Karol 04:29:35
-
- 643 Kasprzak Katarzyna 04:34:03
..i jeszcze raz link do zdjęć od Dominiki
XII Bieg Rzeźnika i VI Rzeźniczek
