Marzenia się nie spełniają… Marzenia się spełnia! – relacja Kasi Głowienki z XII Półmaratonu Św. Mikołajów w Toruniu

Marzenia się nie spełniają… Marzenia się spełnia! – relacja Kasi Głowienki z XII Półmaratonu Św. Mikołajów w ToruniuPrezentujemy relację Kasi Głowienki z XII Półmaratonu Św. Mikołajów w Toruniu. A dodatkowo Kasia postanowiła podsumować sezon 🙂

O istnieniu Biegusiem.pl dowiedziałam się podczas Sztafety Andrzejkowej 2012, gdyby ktoś wtedy powiedział mi, że też będę biegać stwierdziłabym, że zwariował. A jednak życie bywa przewrotne i od nieśmiałych truchtów pod koniec lutego 2013 roku zaczęłam swoją przygodę z bieganiem. Póki co nadal bardziej truchtam niż biegam, ale osiąganie coraz lepszych rezultatów wciągnęło mnie na dobre.

Tak ponad rok temu napisałam o sobie, kiedy dołączałam do grupy biegusiem.pl. Gdyby wtedy ktoś mi powiedział, że kolejny rok przyniesie mi takie rezultaty jakie przyniósł… powiedziałabym, że zwariował 😉

Dokładnie rok temu moim celem było złamanie 60 minut na 10 km- dla większości biegaczy amatorów to pikuś ;). Zaczynałam też po cichu wtedy myśleć o półmaratonie. Nie żeby walczyć o jakiś czas, ale po prostu, żeby ukończyć. Zaczęłam wtedy przygotowania do marcowej połówki w Warszawie. „Po drodze” udało mi się pobiec 10 km poniżej 55 minut, co rozbudziło moje ambicje na zrobienie „połówki” może poniżej 2 h? Jednak ambicje ambicjami, a rzeczywistość swoją drogą. Start w Warszawie ukończyłam z czasem ok. 2:08, z czego zdecydowanie nie byłam zadowolona. Chcąc jak najszybciej odegrać się za ten wynik i udowodnić sobie, że mogę, zapisałam się na półmaraton w Lublinie – oj nie był to dobry wybór- 30 stopni upału szybko pokazało mi, że nie tym razem. Dylemat czy wystartować na koniec sierpnia w BMW Półmaratonie Praskim rozwiązał się sam. Pechowe złamanie palca nie pozwoliło na to. Pomyślałam sobie wtedy, że nie ma się co spieszyć na siłę, trzeba poszukać czegoś na późną jesień. Wybór padł na Półmaraton Św. Mikołajów w Toruniu. Najpierw jednak trzeba było odbudować kondycję po kontuzji. Praktycznie wszystko co wypracowałam wiosną musiałam odrabiać od nowa. Pierwszym testem był Bieg na Piątkę przy Maratonie Warszawskim – w przygotowaniu do niego pomagał mi trener projektu „biegusiem na 5”- Grzesiek Kosmala i dzięki Jego pomocy udało mi się poprawić życiówkę z ubiegłorocznej piątki z 29:04 na 26:36 (Grzesiu jeszcze raz dzięki!). Dzięki temu nauczyłam się, że nie tylko regularność się liczy, ale i przemyślany trening. Postanowiłam, że do półmaratonu nie będę przygotowywać się po swojemu, ale skorzystam sobie z jakiegoś gotowego planu. Wybrałam więc jeden z dostępnych w otchłaniach Internetu, ściągnęłam na dysk i… uświadomiłam sobie, że nie po raz pierwszy to robię 😉 tylko dotychczas poza zapisaniem planu na komputerze i zrobieniem 3-5 pierwszych treningów nie udawało mi się zrobić wiele więcej. Jak się więc zmobilizować do zrealizowania całego planu? Poszłam drogą wystawienia się na „publiczny widok” – każdy wykonany trening odznaczałam, opisywałam i wklejałam na Endomondo, gdzie mogli go zobaczyć moi znajomi z grupy biegusiem. A wyglądało to mniej więcej tak:

polmaratonZielonym zaznaczałam wykonane treningi, pomarańczowym wykonane, ale nie do końca tak, jak w planie, czerwonym treningi niewykonane. Jak się okazuje, wystawienie się na publiczny osąd podziałało bardzo motywująco. Całkowicie odpuściłam tylko jeden trening w ostatnim tygodniu już na rzecz regeneracji, a w trakcie przygotowań dwa sobie „poluzowałam” ze względu na bóle kolan, które mi niestety towarzyszyły. Realizacja planu nieraz wymagała małej gimnastyki wśród obowiązków domowych i pracy, zdarzało mi się wychodzić na bieganie późnym wieczorem, zdarzyło mi się też wstać rano, choć nienawidzę wcześnie biegać. Ale wiedziałam jedno – jak nie zrobię danego treningu danego dnia, to później nie będzie kiedy tego odrobić. Półmaraton sam się nie przebiegnie. To było moje hasło przewodnie i podstawowa odpowiedź na milion słyszanych pytań typu

jak ci się może tak chcieć???

Same treningi były fajne, robienie konkretnych jednostek treningowych zamiast klepania kilometrów jest zdecydowanie ciekawsze i bardziej motywujące do pracy. Niektóre trudno było wykonać bez posiadania zegarka z GPS-em, ale starałam się na ile to było możliwe.
W trakcie przygotowań miałam dwa starty „kontrolne” – na 5 km w połowie przygotowań i na 10 km dwa tygodnie przed startem docelowym. Piątka 11 listopada wypadła mniej więcej o ponad minutę lepiej od tej warszawskiej wrześniowej – czyli było już widać postęp i pierwsze efekty. Natomiast dyszka, którą pobiegłam w Lublinie przekroczyła moje najśmielsze oczekiwania. Ze wsparciem przyjaciół z biegusiowej grupy – Iwonki i Pawła Wasilewskich i Michała Pawlika, którzy biegli ze mną przez całą trasę dopingując i pomagając momentami przeciskać się przez tłum udało mi się zrobić życiówkę o jakiej nawet nie śniłam 😉 10 km przebiegłam w czasie 49:55, co było czasem lepszym od poprzedniego wyniku o prawie 5 minut!!! W sumie to do tej pory trudno mi uwierzyć, że coś takiego zrobiłam . Po tym starcie już wiedziałam, że Toruń musi być mój, że walka o złamanie 2 h jest realna, a może nawet uda się powalczyć o coś więcej.

Wyjazd do miasta Kopernika miał być miłym wypadem na cały weekend z narzeczonym i jego siostrą, a w ostateczności wyszło jak to w życiu – zupełnie inaczej. W ostatniej chwili okazało się, że wycieczka będzie samotna. Mimo, że start o 11 to do Torunia dość daleko, żeby się wybrać tego samego dnia z rana. Wymagałoby to wyjazdu około 5 rano, a pojechać na ważne zawody niewyspanym to trochę kiepska wizja. Na załatwienie w miarę taniego noclegu było już nieco za późno, więc ostatecznie zdecydowałam się pojechać w sobotę na noc do koleżanki w Warszawie – zawsze to o 100 km bliżej następnego dnia. W niedzielę wyjazd o 6:30 – wsiadłam do samochodu, skierowałam się na autostradę, a tam? Ciemność widzę! A dokładniej mgłę, okrutną, gęstą mgłę. Pomyślałam sobie, że ciekawie się zaczyna, ale mimo to udało mi się dojechać w miarę na czas. O godzinie 9:30 dojechałam na miejsce, tam dość sprawny odbiór pakietu i szybkie przygotowanie do startu. Półmaraton Świętych Mikołajów jest bardzo charakterystyczną imprezą, wszyscy bowiem w pakietach otrzymują czerwone koszulki i czapki św. Mikołaja, które muszą założyć na bieg. Ja do tego dołożyłam od siebie zabawne legginsy we wzorek kojarzący się ze świętami – w końcu klimat musi być 😉

Na start umiejscowiony na rynku pod pomnikiem Mikołaja Kopernika dojechałam specjalnie podstawionym przez organizatorów autobusem i powiem, że w tym momencie widząc wesołe grupki śmiejących się biegaczy najbardziej odczułam brak mojej biegusiowej ekipy. Jednak bez niej to nie do końca to samo ;). Przed startem szybka rozgrzewka oraz podejście do bicia rekordu guinnessa w robieniu tzw. pajacyków przez 2 minuty (podobno się udało ;)). A później start. Start który robił niemałe wrażenie, bo startowało ponad 3000… świętych mikołajów! Był to atrakcyjny wizualnie obrazek dla kibiców (którzy byli rewelacyjni!), jednak dla zawodników, którzy chcieli biec w założonym czasie początek był dość ciężki. Po pierwsze brak stref czasowych, a po drugie początkowe 2 km w olbrzymiej ciasnocie po bardzo śliskim bruku starówki. To generowało straty. Kolejne kilometry już po ulicach Torunia mijały mi dość dobrze, choć już na początku gdzieś w boku zakuła jakaś kolka, która zapewne była efektem nierównego biegu i wyprzedzania wolniejszych zawodników. Tempo założone na pierwsze 10 km to 5:40 – po wyrównaniu straty z początku udawało mi się trzymać je idealnie. Na początku 7. kilometra wciągam pierwszy żel energetyczny i wbiegamy do lasu – według tego co widziałam na mapce przed biegiem, po lesie ma prowadzić część trasy. Na oko jakieś kolejne 5-7 km, ścieżka szerokości ok. 1,5 m, ścisk znów staje się dość dokuczliwy. Żeby utrzymać tempo muszę wyprzedzać większość osób, niejednokrotnie zbiegając na trawę obok ścieżki, jest trochę szarpania, ale póki co energia i moc w nogach się trzyma (ha! przydały się te krossy po lesie!). Mija 10, 11 km… kiedy skończy się ten las? Wybiegnę na asfalt to trochę przyspieszę… 12, 13, 14… litości! Dajcie mi asfalt, bo przecież nie wytrzymam tyle biegnąc a to po nierównych ścieżkach i piachach zrytych przez co najmniej 1500 par nóg przede mną. 15 km- zaczyna być już naprawdę ciężko, mam mały kryzys, wciągam drugi żel, w głowie tylko pytanie: kiedy do cholery skończy się ten las!? Mam ochotę zapytać się kogoś czy coś wie o asfalcie, ale szkoda energii na gadanie, trudno, kiedyś las się skończy. Póki co trzymać tempo, nie dać się! 16, 17, 18… masakra, czemu nikt mi nie powiedział, że to będzie półmaraton terenowy?! Przecież bym tu nie przyjechała! Tempo jeszcze w miarę dobre, ale przyspieszyć za żadne skarby się nie da, więc byle utrzymać, byle ukończyć. Na 20-tym kilometrze, kiedy już nie mam siły absolutnie na nic i biegnę głównie siłą woli zaczyna się kostka brukowa. Przyspieszyć? Hahaha, dobre żarty 😉 Zegarek mówi, że 2h i tak będą złamane, tylko to chyba mnie już trzyma przy dobrym tempie. Ostatni kilometr robię w 5:26min/km i wpadam na metę prawie ze łzami w oczach. Czas brutto w okolicach 2:01, czas na zegarku 1:58 – więc udało się!!!

Za metą już mega zmęczenie, szczęście, ale i jedno pytanie:

dlaczego nikt nie powiedział mi, ze 3/4 trasy będzie przez las?!

Szaleństwo zupełne rzucać się na robienie życiówki na takiej trasie! A jednak zrobiłam to! Oficjalny czas 01:57:56. Emocje temu towarzyszące niesamowite, tylko znów brak mi było moich biegusiów, żeby się nimi podzielić. Pozostało powysyłać SMS-y i pochwalić na fb ;).

Podsumowując moją zdecydowanie za długą wypowiedź cofnę się do jej tytułu – marzenia się nie spełniają, marzenia się spełnia. I tak oto w ciągu jednego roku poprawiłam swoje wyniki w bieganiu o ok. 10min na 10 km i ponad 1 0min w półmaratonie i to wszystko dzięki ciężkiej pracy, do której miałam swoją motywację wewnętrzną, ale i olbrzymie wsparcie wśród osób z mojej grupy Biegusiem.pl, za co chciałam Wam w tym miejscu serdecznie podziękować. Dziękuję wszystkim tym, którzy we mnie wierzyli, jak i tym, którzy nie wierzyli 😉 Za Waszą obecność, która znaczy dla mnie naprawdę dużo.

Sezon zamykam w pełni usatysfakcjonowana, powoli zaczynam myśleć o wyzwaniach na kolejny, mam nadzieję tez udany. Do zobaczenia więc na biegowych ścieżkach.

PS. Samotny wyjazd nie sprzyja robieniu zdjęć, więc wybaczcie, że tak skromnie z tym 😉

 
[alpine-phototile-for-picasa-and-google-plus src=”private_user_album” uid=”112715705734236156958″ ualb=”6091121713222780257″ authkey=”CIbssa77rfKtKg” imgl=”fancybox” style=”bookshelf” row=”3″ size=”320″ num=”200″ shadow=”1″ border=”1″ highlight=”1″ align=”center” max=”100″]