Relacja Artura Olka z 2. Półmaratonu Radomskiego Czerwca ’76
Miałem mieszane uczucia co do startu w tym półmaratonie – najzwyczajniej w świecie nie chciało mi się męczyć na tym dystansie. Jednak z racji tego, że już pewien czas temu start był opłacony, więc postanowiłem pobiec. Teraz z perspektywy czasu nie rozumiem troszkę tak małej frekwencji naszej grupy na tych zawodach, ale o tym później.
Biegając zwracamy uwagę na pogodę – tego dnia aura nie nastrajała optymistycznie. Bardzo silny wiatr, zapowiadany deszcz, nie było więc w głowie biegania na maxa. Jednak podbudowany ostatnimi wynikami na 5 i 10 km sprzed tygodnia oraz po motywujących namowach Staśka postanowiłem przynajmniej ruszyć w miarę mocno – a dalej? Zobaczymy co będzie. Wiedziałem, że zakładane tempo utrzymam przynajmniej przez kilkanaście kilometrów – obawiałem się tych ostatnich 5 kloców, ponieważ ostatnio nic dłuższego niż 10-12 km nie biegałem na treningach. Stajemy na starcie, śpiewamy hymn, biało – czerwone balony lecą w górę i start.
Spodziewałem się mocno pofałdowanego profilu trasy (Stasiek z Marcinem biegi rok temu, więc poinformowali co i jak) – nie byłem więc zaskoczony. Trasa dosyć fajna – praktycznie cały czas po centrum Radomia – dwupasmówki wyłączone z ruchu (RFR – można? Można). Profil trasy skojarzył mi się z dyszką w Garwolinie – może tylko krótsze te podbiegi, ale cały czas pod górkę i z górki. Generalnie można było poczuć w nogach to „falowanie”. Wracając do biegu – po „złamaniu” połowy dystansu Garmin pokazał, że utrzymując to tempo będzie coś koło 01:27.30 na mecie, czyli troszkę szybciej niż kilka dni temu zakładany „rekreacyjny występ”. Czułem się dobrze, ale nie rewelacyjnie, więc nie przyspieszałem (miałem też na uwadze, że jeszcze może mi wyskoczyć niejeden podbieg) tylko chciałem utrzymać tempo. Mniej więcej na wysokości 12 km ładnie lunęło z nieba, wiatr też nie pomagał tylko mocno smagał w ryło….(sorki za słowo, ale tak bardziej dosadniej mogę określić warunki pogodowe). Prawie zgięty wpół (pozycja antywietrzna) tak sobie biegłem dalej. Albo mi się wydawało, albo jakoś tak po tych kilkunastu kilometrach odczułem jeszcze większy przypływ mocy…. i tak szybciej przebierając nogami upatrywałem sobie kolejne osoby przede mną żeby dogonić i wyprzedzić. Sporo udało się łyknąć w ten sposób (uczucie świetne 😉 ), a z tyłu jakoś nikt nie atakował. No dobra jeden mnie zjadł gdzieś tam na trasie. Po 19. km w nogach widać już było stadion, gdzie miał być finisz. Szybkie kalkulacje i zerknięcia na Garmina czy jest szansa na zbliżenie się do życiówki. Według mojej matematyki mogło być na styk, więc starałem się jeszcze przyspieszyć, ale już nie było tak hop siup…. (te górki i wiatr….). Łydki też jakoś dziwnie zaczynały łaskotać – czyżby jakieś zbliżające się skurcze? Na szczęście nic z tych rzeczy. Ostatni „kaem” przycisnąłem najmocniej, a kiedy stopy poczuły bieżnię to był już sygnał do sprintu. Tym sposobem ni stąd ni zowąd przekraczając linię mety na zegarze zobaczyłem 01:26:36….szok… i radość!
Dzięki Stasiek, że namówiłeś mnie na te zawody. Organizacja perfekcyjna, sprawne biuro, fajna aczkolwiek niełatwa trasa, świetny doping, zespoły muzyczne na trasie i mecie, finisz na stadionie po bieżni, śliczny medal, kiełbaska z grilla po biegu, niska cena startowego (przy dosyć bogatych pakietach), dostępne prysznice. Dużo tych plusów, dlatego bardzo dziwi mała biegusiowa frekwencja. Ze swojej strony będę reklamował ten półmaraton wszem i wobec. Tym bardziej, że co roku jest do zgarnięcia puchar dla najliczniejszej drużyny, a nas jakby nie patrzył jest kilka osób…
Wyniki ekipy biegusiem.pl II Półmaratonu Radomskiego Czerwca ’76
[gdoc key=”0AgcM5_RYX_k-dGY5V0k2elJkMWhzQzRzREt3SFhFNFE” gid=”24″ class=”no-datatables”]
[alpine-phototile-for-picasa-and-google-plus src=”private_user_album” uid=”112715705734236156958″ ualb=”6028001825170458417″ authkey=”CIybgaejxMagUA” imgl=”fancybox” style=”bookshelf” row=”3″ size=”320″ num=”200″ shadow=”1″ border=”1″ highlight=”1″ align=”center” max=”100″]