Relacja Kamila Rafelda z 9. Półmaratonu Warszawskiego
Swoimi wrażeniami Półmaratonu Warszawskiego postanowił podzielić się z nami Kamil Rafeld. Kamil debiutował na tym dystansie podchodząc do biegu z głową i taktycznie. I udało się! A jak wyglądała droga do sukcesu? Jeśli nie biegaliście nigdy w zawodach a chcecie poczuć jak to jest biec półmaraton zapraszamy do relacji Kamila. Uwaga! Relacja wciąga 😉
Ostatnia niedziela marca była dla mnie bardzo ważnym dniem w życiu. Na pewno zaś była najważniejszym dniem w mojej dotychczasowej karierze biegowej. Otóż tego dnia przebiegłem swój debiutancki Półmaraton w Warszawie. A jak do tego doszło o tym przeczytacie poniżej.
Obudziłem się o godzinie 5.45, a przywitał mnie słoneczny, ale dosyć chłodny poranek. Po krótkiej gimnastyce i toalecie udałem się na śniadanko, które nie było jakieś szczególnie różniące się od moich poprzednich przedstartowych. No może oprócz większej niż zwykle dawki węglowodanów czyli dżemu i miodu, do tego obowiązkowo banan i napój izotoniczny.
Przed godziną 7.00 dotarłem przed rycki basen, gdzie czekał już autobus a przed nim „Biegusiowa niebieska armia” jak zwykle wesoła i bojowo nastawiona gotowa do szturmu na Warszawę. Oczywiście było pamiątkowe zdjęcie zrobione przez Naszego niezastąpionego Jurka, któremu tak przy okazji dziękuje za wspaniałą motywację i słowa wsparcia tuż przed wyjazdem. Po godzinie 7 ruszamy. Atmosfera w autobusie jak zawsze bardzo fajna, pełna optymizmu i pozytywnej energii, która i mi również się udzieliła. Do tego stopnia, że żartując powiedziałem, iż na liście tegorocznych faworytów Półmaratonu Warszawskiego zabrakło dwóch nazwisk czyli Stasia „Profesora „ Kupca i Artura „Olsena” Olka hahahaha….. żart z fantazją ale było wesoło. Zwyczajowo Prezes poprosił aby każdy wytypował swój wynik w zawodach i tutaj moja pierwsza refleksja i chwila zadumy. Nie chciałem bowiem zakładać żadnego limitu czasowego ani się nakręcać ale jak zabawa to zabawa, tak więc po chwili podaje przewidywany czas 2 godziny i 15 minut. Myślę sobie:
Kamil a może za asekuracyjnie i za ostrożnie wytypowałeś? Jesteś bardzo dobrze przygotowany do tego startu, ostatnie 3 miesiące przepracowałeś bardzo solidnie i wszystko podporządkowałeś temu biegowi.
Niemniej czułem chyba respekt przed tym dystansem mimo, że na treningach robiłem podobne a dodatkowo pewną obawę miałem jak wytrzyma ten wysiłek mój organizm. Tak czy siak zostało 2.15 wpisane i powiedziałem sobie, że jak tyle pobiegnę to będę też bardzo szczęśliwy. Z resztą tym razem nastawienie miałem bardzo pozytywne i powtarzałem sobie, że biegnę dla siebie samego i dla własnej satysfakcji. Ma być radość i uśmiech na twarzy. Jak się okazało takie myślenie przyniosło znakomite rezultaty. Do Warszawy dotarliśmy około 8.40 i po przygotowaniu się w autokarze do startu ruszyliśmy przed bramę stadionu Narodowego, gdzie po chwili
dotarła pozostała część ekipy, z naszą modelką piękną Wiolą i z Chuckiem Norrisem czyli Radkiem Ślęzakiem na czele. Były ostatnie rozmowy mobilizujące, słowa wsparcia i wzajemne zagrzewanie się do walki. Coraz bliżej do startu i coraz bardziej odczuwam stres ale nie jest jakoś tragicznie, bo powtarzam sobie cały czas będzie dobrze , będzie dobrze, dasz radę Kamil, dopóki walczysz jesteś zwycięzcą. Wspólne zdjęcie i czas na rozgrzewkę, która znowu nie była za dobra. U mnie ograniczyła się do truchtu i krótkiej gimnastyki. Nadchodzi wreszcie chwila prawdy ustawiam się w strefie startowej zielonej wraz z Pawłem, Czarkiem, Robertem, Panem Andrzejem i Panem Romkiem i czekam przesuwając się w stronę linii startu na początek biegu i zarazem na początek walki z samym sobą. Wreszcie ruszamy na trasę i ogarnia mnie duży spokój połączony z koncentracją ale i duża pewność siebie. Co ważne od początku trzymam się swojej taktyki czyli bardzo spokojny wręcz wolny początek aby się rozgrzać i złapać właściwy rytm biegu. Już na początku widzę i słyszę dopingujących nas Krzyśka z Eweliną, których doping dodaje mi jeszcze większego kopa i pewności na dalszą część trasy. Po 4. km zaczynam łapać szybszy rytm biegu, ale co najważniejsze czuję się bardzo dobrze fizycznie – a to dobry prognostyk. Kolejne kilometry mijają mi dosyć szybko i biegnie mi się dalej bardzo dobrze i swobodnie. Wielkie wrażenie robią na mnie kibice, którzy są prawie wszędzie oraz zespoły i kapele które uprzyjemniają nam bieg mobilizując zarazem do walki. W tunelu przed 10. km mijam i pozdrawiam okrzykiem Piotrka Banego, a następnie zbliżając się do 12. km widzę przed sobą 3 znajome sylwetki czyli Bartka, Wiolę i Kasię, do których dobiegam i również pozdrawiam. Bartek pyta mnie jak się biegnie a ja mu na to, że bardzo dobrze wręcz rewelacyjnie. Tak rzeczywiście jest, bo w tym momencie biegłem po prostu świetnie, luźno i swobodnie i postanowiłem to wykorzystać aby zyskać trochę przed czekającym podbiegiem na Agrykoli. Dlatego po chwili oddaliłem się od wspomnianej trójki i biegłem do walki ze ścianą płaczu jak to ktoś określił ten podbieg. Dobiegam do wzniesienia i skracam krok ale nie zatrzymuje się tylko cały czas do przodu, wyobrażając sobie, że to jest górka tylko taka jak za mleczarnią w Rykach. Po chwili dobiegam na szczyt i wiem, że nie jest źle, i że teraz już musi się udać. Znowu wielki ukłon do kibiców na trasie, dzięki którym nawet podbieg okazał się mniej straszny niż się wydawało. Do mety zostało już coraz mniej a ja dalej równo i całkiem dobrze pokonuje kolejne odcinki trasy z wielką wiarą biegnę przed siebie ale niestety na 18. km mam kryzys gdyż złapał mnie straszny ból z prawej strony biodra. Muszę zwolnić i nie ukrywam czułem strach, że organizm nie da mi dobiec do mety. Na szczęście jakoś przechodzi i z ulgą znowu ruszam na ostatni etap walki. Wbiegam na most i z daleka widzę Narodowy i wiem, że już bardzo blisko, wiem, że dam radę. W dodatku na moście widzę najpierw Radka a potem Ewelinę z Krzyśkiem którzy swoim dopingiem dodają mi skrzydeł i mocy – to było coś fantastycznego ten ich doping czapki z głów. Zostaje kilometr, potem 500 metrów i ostatnia prosta, na której czuję niesamowitą radość i dumę. Pozdrawiam kibiców i unoszę ręce do góry, wbiegam na metę i mam w oczach łzy radości. Udało Ci się Kamil jesteś zwycięzcą. Odbieram medal i udaję się w poszukiwaniu Biegusiów, aby z nimi dzielić swoją wielką radość.
Znalazłem wreszcie ekipę i co widać na zdjęciach Dominiki bardzo spontanicznie cieszyłem się a Wszyscy razem ze mną. Wzajemne gratulacje i uściski a także słowa uznania towarzyszyły całej ekipie. Dla mnie to były wspaniałe chwile, które będę pamiętał do końca życia. Na koniec chciałbym pogratulować Wszystkim koleżankom i kolegom z grupy wspaniałego występu w Warszawie. Oczywiście wielkie gratulacje za rekordy życiowe, wśród których na uwagę zasługują dwa niesamowite wyniki Artura i Stasia chłopaki pobiegli kapitalnie. Ja z mojej strony składam wielkie słowa uznania przede wszystkim dla Danusi, Pana Andrzeja i Pana Romka, bo to co Oni zrobili to coś wielkiego – wielki szacunek im się należy. Muszę powiedzieć też, że bardzo przeżyłem to co się wydarzyło Wioli, ale za wielką odwagę, wolę walki, determinację i serduszko do biegania należą Ci się Wiola wielkie gratulacje, słowa uznania i szacunek. Naprawdę jesteś zwyciężczynią, gdyż walczyłaś z całych sił i się nie poddałaś. Byłaś wielka. Wszyscy byliśmy wielcy i dla wszystkich należą się ogromne brawa.
Dziękuje serdecznie Wam drodzy Przyjaciele z grupy biegusiem.pl bo bez Waszego wsparcia bym tego nie osiągnął.
Autor relacji: Kamil Rafeld.