Relacja Kamila Rafelda z XXV Biegu Niepodległości w Warszawie

Relacja Wojtka Bernata z IV Biegu Niepodległościowego w RykachOstatni mój start w zawodach w tym sezonie, a zarazem pierwszy start w Stolicy w tak wielkim masowym biegu. Pobudka już o 6 rano aby na spokojnie zjeść lekkie śniadanko czyli jakaś kanapka z szynką jedna a ponadto dżem i miód oraz obowiązkowo banan i napój energetyczny. O godzinie 7 przyjechał po mnie Paweł i udaliśmy się po resztę ekipy czyli po Anię, Paulę, Artura i Sylwię. Pozostali mieli dołączyć do Nas na miejscu.

Przed wyjazdem jeszcze pamiątkowe zdjęcie z naszą flagą która pięknie się prezentowała i podkreślała nasze patriotyczne i klubowe przywiązanie. Droga do Warszawy upłynęła mi naprawdę błyskawicznie przy wspólnych rozmowach żartach i śmiechach oraz krótkiej analizie taktyki na bieg, która była prosta biegniemy z uśmiechem na twarzy nie myśląc za bardzo o wynikach. Niestety jak się później okazało w moim wypadku taktyka się nie sprawdziła ponieważ znowu górę wzięły emocje i myślenie o czasie i rekordzie życiowym co w dużym stopniu przyczyniło się do nie najlepszego biegu w moim wykonaniu. Ale po kolei dotarliśmy do Warszawy i zaparkowaliśmy zgodnie z planem na parkingu w Arkadii, gdzie zaraz pojawił się również Kamil po czym rozpoczęliśmy powoli przygotowania do startu szykując ubrania. Jedząc ostatnią energetyczną przekąskę robiliśmy zdjęcia wykorzystując wózki na zakupy, które stały na parkingu. Po chwili przyjechał także Adam z Dominiką tak więc ekipa rosła w siłę z minuty na minutę. Następnie zwarta i wesoło nastawiona grupa udaje się przez centrum Arkadii na zewnątrz po drodze dołączają Paweł i Radek a przy wyjściu spotykamy Kamila z Magdą i Wiolę, która już nie mogła się doczekać na spotkanie z nami. Z aparatem w dłoniach była gotowa udokumentować Biegusiowy podbój stolicy. Wcześniej korzystając z toalety i czekając na biegulaski Artur z Pawłem i ja zastanawialiśmy się jaką wybrać dla mnie taktykę na bieg i co by mi pomogło w lepszym biegu i lepszym wyniku. Choć może miejsce na ustalanie taktyki wydaje Wam się dziwne ale przed toaletą aż roiło się od pięknych biegaczek. Stąd pomysł że najlepszą motywacją będzie dla mnie jak będę biegł za naszą Sylwią która oprócz niewątpliwej urody miała jeszcze jeden wielki atut w postaci super spodenek z suwaczkiem kto był to wie o co chodzi ;-D Tak więc plan na bieg ustalony a przed Arkadią piękne słoneczko nas przywitało i zrobiliśmy małą sesję zdjęciową czym wzbudziliśmy ciekawość i podziw innych ale powiem nieskromnie że prezentowaliśmy się naprawdę efektownie. Po zdjęciach ruszyliśmy na start biegu i tak maszerując spotykaliśmy się z pozdrowieniami i brawami przechodniów i kibiców no cóż wyróżnialiśmy się. Idąc tak wśród naszych wspaniałych pięknych dziewczyn niestety spotkała mnie mała ale dosyć bolesna kontuzja czyli uderzenie w metalowy ciężki słupek stojący na jezdni a dostałem w okolice miejsca dla mnie bardzo cennego i dobrze że nie centralnie bo inaczej był by problem z biegiem. Wzbudziłem tym śmiech wśród ekipy choć mi przez moment nie było wesoło 😉 Potem już tylko wspólna z instruktorkami rozgrzewka krótka jak dla mnie zdecydowanie za słaba i ustawianie się w strefach startowych. Wspólne odśpiewanie przez 10 tysięcy ludzi hymnu to coś co mi pozostanie w pamięci na długo i coraz bliżej do startu w głowie – były myśli o dobrym wyniku i biegu ale niestety wystartowaliśmy i już prawie od samego początku czułem że coś jest nie tak choć sam pierwszy kilometr był szybki to jednak już na 3. km czułem że bardzo ciężko mi się biegnie i że nic nie będzie z dobrego wyniku i to jeszcze bardziej chyba mnie usztywniło i biegło mi się po prostu źle mimo że Artur mi pomagał to czułem, że to nie jest to niestety. Dopiero po 5 km poczułem się lepiej i druga część dystansu była już bardzo fajna a i tempo pod koniec biegu wzrosło znacznie. Artur pobiegł zdecydowanie szybciej do swojej motywacji – Pauli tuż przed połówką dystansu. Ja biegłem z kolegą z Dęblina Krzyśkiem i o swojej motywacji czyli o biegu za Sylwią mogłem tylko pomarzyć, ale fajnie że Sylwia pobiegła tak szybko i zrobiła dobry wynik. Mimo wszystko ostatnie dwa kilometry biegłem z uśmiechem i na metę też wbiegłem radując się tak czy inaczej z ukończenia biegu. Medal który po chwili zawisł mi na szyi był pięknym ukoronowaniem i trochę mi osłodził ten nie udany pod względem sportowym występ. Po chwili spotkanie z pozostałymi członkami naszej ekipy wspólne zdjęcie i czas na powrót do domu. Droga powrotna to już przyjemność i dobry humor bo mogłem uzupełnić płyny zimnym browarkiem który najlepiej regeneruje organizm.
Plusy biegu:

  • wspaniała atmosfera
  • piękny medal,
  • znakomite towarzystwo ekipy biegusiem.pl
  • ładna pogoda
  • płaska trasa

Minusy:

  • brak punktów z wodą
  • za krótka i za słaba rozgrzewka
  • niezbyt dobre oznaczanie kilometrów na trasie
  • duży tłok
  • przygoda ze słupkiem ;-D

Tak na koniec mojej relacji chciałbym bardzo podziękować całej Ekipie obecnej w Warszawie czyli Ani, Pauli, Sylwii, Wioli Dominice, Magdzie, Pawłowi, Pawłowi, Arturowi, Adamowi, Kamilowi, Kamilowi, Radkowi i Danielowi przede wszystkim za wspaniałe towarzystwo za wsparcie przed i w trakcie biegu za dobre słowo i kibicowanie za Wasze uśmiechy za wspaniałe zdjęcia i za ten czas wspólnie spędzony z Wami! Oprócz podziękowań wielkie gratulacje dla Wszystkich za rekordy życiowe za wyniki i za to że tak fajnie reprezentowaliśmy Biegusiem.pl na jubileuszowym 25 Biegu Niepodległości.

Autor relacji – Kamil Rafeld.