Relacja Krzyśka Kostyry z 42. Maratonu Dębno

debnoJak mawia wielu maratończyków, do Dębna jeździ się 2 razy w życiu, tzn. pierwszy i ostatni raz.

Powód jest jeden – korona maratonów polskich a w ramach niej ważny etap – najstarszy w Polsce maraton. Choć prawie wszyscy mają bardzo daleko (w moim przypadku wyszło ponad 500 km) to zjeżdża się tu cała Polska. Niektórzy przyjeżdżają dość sceptycznie nastawieni (w końcu Dębno to miasteczko tylko nieco większe niż Ryki i mniejsze jak Dęblin) ale w większości wyjeżdżają zadowoleni. Decyduje o tym atmosfera, organizacja jak i szybka trasa.

Magii korony maratonów uległem również ja.

Decyzja o KMP zapadała u mnie zaraz po zakończeniu rekonwalescencji po debiucie w maratonie warszawskim na jesieni 2013 roku. Wtedy stwierdziłem, a dlaczego nie ja? W zasadzie nic nie muszę innym udowadniać, ale chciałem coś udowodnić sobie. Że mogę. Tu w Dębnie miał być dla mnie to 4 etap.

Przygotowania do tego maratonu, pomimo dość poważnego podejścia, nie wyglądały najlepiej. Po drodze było sporo drobnych kontuzji i wizyty u ortopedy, który nie wykazywał zrozumienia dla motywacji biegacza amatora. W sumie plan zrealizowałem może w 60%. I tu nie będę się rozpisywał o swoich treningach, nie śmiałbym pisać o tym cokolwiek po przeczytaniu relacji Adama z przygotowań i występu w połówce warszawskiej, ale powiem jedynie, że właśnie półmaraton warszawski był dla mnie testem tempa, w którym miałem pobiec maraton w Dębnie, aby wreszcie złamać 4 godziny. Później okazało się, że bliżej było do połamania nóg niż tych 4 godzin, ale o tym w dalszej części.

W tym roku byłem jedynym przedstawicielem Biegusiów w Dębnie. Wybrałem się tam sobotę, w towarzystwie dobrych znajomych i moich rówieśników Piotrka i Adama, ambitnych biegaczy z warszawskiej grupy Biegam Bo Krzyczy. Podróż samochodem, pomimo sporej odległości, nie była bardzo męcząca. Dojechaliśmy bardzo szybko ale niekoniecznie tanio. Do Gorzowa Wlkp. cały czas jazda autostradą i drogą ekspresową. W Dębnie byliśmy ok. 17, tam odebraliśmy całkiem okazałe pakiety startowe (no może z wyjątkiem okolicznościowej koszulki, która była bawełniana), zaliczyliśmy pasta party i na wieczór powrót do hotelu do Gorzowa.

Niedzielny start o godzinie 11 dawał nam względny komfort normalnie przespanej nocy i możliwość dotarcia na czas bez pospiechu. Jedynym dylematem była pogada. Wg prognoz miało być 13 st i zachmurzenie. W nocy spadł mały deszcz, do godziny 10 było pochmurno i bardzo zimno a przed samym startem wyszło słońce i wzmógł się wiatr, który momentami dawał niemiłosiernie po twarzy.

Przyjeżdżając do Dębna miałem swoje cele.

Po pierwsze – przeżyć, po drugie – ukończyć maraton, po trzecie – ukończyć w limicie 5 godzin (co w przypadku jakiejś kontuzji może być problemem), po czwarte – pobić życiówkę a po piąte – złamać 4 godziny.

Trasa maratonu w Dębnie to tradycyjnie 2 małe pętle po mieście i dwie duże po okolicznych wioskach. Nawierzchnia asfaltowa, choć na małej pętli jest trochę przykrego bruku.

Sam start, pomimo tłoku był dość ostry. Ja ustawiłem się gdzieś w połowie stawki przed balonikami na 4:00. Początkowe kilometry biegłem zgodnie z planem w tempie 5:30. Pomimo porywistego wiatru wiejącego zawsze w twarz biegło się nieźle. Pierwsza połówka pod kontrolą poniżej 1:59. Nie myślałem o skurczach, nie myślałem o ścianie. Koncentrowałem się na upływających kilometrach i tempie…, ale ściana przyszła i to nadzwyczaj szybko. W poprzednich maratonach był to zwykle 33. km. Mój organizm pamiętał o trójkach, ale zapamiętał tylko trójkę z tyłu. Niestety już na 23 km zaczęło się dziać wiele złego i to dość gwałtownie. Po kolei zaczęły mnie boleć prawie wszystkie mięśnie i ścięgna, niektóre nawet pierwszy raz w życiu. Pod kolanem, nad kolanem, z boku kolana, udo, stopa prawa, stopa lewa i okolice rwy kulszowej. Zaczęły też pojawiać się lekkie skurcze. Tempo drastycznie spadło.

Musiałem wtedy zweryfikować swoje cele. Nie było mowy o dobrym wyniku ale cały czas była szansa na życiówkę. Od 26. km mój bieg przerodził się marsz przeplatany krótkimi podbiegami. Bolało mnie wszystko oprócz… włosów i o dziwo biodra, z którym męczyłem się przez ostatnie 7 miesięcy. Siłą woli zebrałem się trochę może na 36 kilometrze. Resztkami ambicji, obolały, kulejący i zły dotarłem do mety.

Sprawdziło się stare powiedzenie, że najpierw biegnie się nogami, potem głową a na końcu sercem.

Podsumowując, start w tym maratonie był dla mnie ciężki. Nabawiłem się kontuzji stawu skokowego, choć do tej pory nie bolały mnie nogi poniżej kostek. Moje serce może jednak dużo więcej niż nogi. Pocieszeniem jest oczywiście nowa życiówka – 4:18:23 (open 1357/1820). Myślę, że za parę dni bardziej docenię jej smak. Przyjdzie też czas na analizę. Być może powodem były stare, mocno zużyte, choć bardzo wygodne buty. Wiem też na pewno, że potrzebuję spojrzenia profesjonalnego trenera, który oceni moje możliwości, zoptymalizuje program treningowy i nie pozwoli mi zrobić sobie krzywdy. Został jeszcze przecież Wrocław…

Samą imprezę oceniam bardzo wysoko. Była tu dobra atmosfera, organizacja, punkty żywieniowe na bogato, świetne zaplecze a w mieście czuje się ducha królewskiego dystansu. Dębno zasługuje chyba na miano stolicy polskiego maratonu.

 
[alpine-phototile-for-picasa-and-google-plus src=”private_user_album” uid=”112715705734236156958″ ualb=”6139527862208955153″ authkey=”Gv1sRgCPGdq-DFrKr97AE” imgl=”fancybox” style=”bookshelf” row=”4″ size=”320″ num=”200″ shadow=”1″ border=”1″ highlight=”1″ align=”center” max=”100″]