Relacja Krzyśka, Rafała i Pawła z 31. Wrocław Maraton
Wrocław Maraton… duży maraton w pięknym mieście. Od pewnego czasu było wiadomo, że pojadą na niego Rafał i Krzysiek gdyż potrzebują go do Korony Maratonów Polskich. Nie mogło też zabraknąć Pawła Zinia, który od pewnego czasu tam zamieszkał na stałe i pracuje w stolicy Dolnego Śląska. Ekipa ze wschodu (jak żartują rozmawiając z Pawłem) mając ułatwione zadanie kwaterunkowe, gdyż Paweł zaprosił chłopaków w swoje progi, wyruszyła w sobotę rano w daleką podróż do Wrocławia. Chłopaki spotkali się na dworcu we Wrocławiu, potem jakiś izotonik i zwiedzanie miasta a potem do Pawła na nocleg. Pobudka o szóstej rano, śniadanie królewskie (Sławek i Karol wiedzą o co chodzi 😉 ) i na linie startu. Po wystrzale startera chłopcy rozstali się i każdy już realizował swój plan.
Oto co o biegu powiedzieli chłopaki…
Krzysiek:
Bardzo fajna trasa no i sam Wrocław piękne miasto. Przez Pawła zostaliśmy przyjęci po królewsku. Śniadanie, obiadek itd. naprawdę de lux. Jeśli chodzi o sam bieg to uważam za bardzo bardzo udany mimo słabego wyniku, gdyż liczyłem na złamanie 4 godzin. Tak właściwie to obawiałem się o kolano a tu niespodzianka na starcie. Bardzo wysokie tętno i nie wiem co miało na to wpływ. Chociaż do 32. km myślałem ze dam radę złamać czwórkę ale niestety… Z resztą nie mogę narzekać gdyż plusów tego biegu było więcej jak powodów do narzekań. Cieszyło mnie to, że uda mi się go przebiec mimo kontuzji. Super kibice. Śliczne miasto no i wizja Korony. Kurcze szok… wiecie jak to jest spełnić marzenie. A kto nie wie niech koniecznie spełni swoje chociażby była to mała rzecz. Jest to piękne uczucie. Dziękuję wszystkim, dzięki którym mogłem spełnić marzenie i przede wszystkim całej grupie biegusiem. Kurde fajne z Was ludziska 🙂
Rafał:
Ruszyłem na złamanie czterech godzin. Trasa sprzyjała temu jak również moje dobre samopoczucie przed startem. Myślę, że trochę za szybko wystartowałem. Od 10. kilometra zaczął padać deszcz. Raczej nie przeszkadzał tak do trzydziestego a później zrobiło się ładnie. Tak do 32. było ok, później kryzys i po marzeniach (za mało długich wybiegań). Nie było szans na złamanie czówrki ,bo odcięło mi zasilanie a za 4 tygodnie Poznań więc …odpuszczam. Wynik 4.22 na taki mnie obecnie stać.
Paweł:
Krótko czekałem na chłopaków na nowiuśkim wyremontowanym dworcu Głównym Wrocław. Jaki byłem szczęśliwy że po długim rozbracie mogłem znów spotkać się z biegusiami i to nie z byle kim z Prezesem i z Rafałem. Troszeczkę pochodziliśmy po mieście: rynek, piwo w spiżu (Sławek i Karol wiedzą o czym mówię), fontanna, festyn smaków i do domu. Sen, dom i to wszystko na ten dzień (bo nad pobytem u mnie nie ma co się rozpisywać) i pobudka. Pojechaliśmy samochodem zaznaczę „nieopodal startu” na stadion olimpijski a potem start. Wszystko było OK aż do 33 km. Ale tak to jest i powtórzę to jeszcze raz „maraton uczy pokory…” i dziś nauczył mnie po raz kolejny… Co nadrobisz na początku to stracisz na końcu PODWÓJNE. Ale pomimo tego jestem zadowolony z samego startu i wyniku. Mogło być gorzej. I chciałbym zaznaczyć że z nami biegł brat mojej żony czyli szwagier. Pierwszy maraton. „I zrobił życiówkę 4.13″. Ma co łamać. Potem znaleźliśmy się we wcześniej określonym miejscu i do samochodu. I tutaj zaczęły się schody. Całą godzinę chodziliśmy po parku szukając naszego samochodu. Moja wina powinienem jako kierowca wiedzieć gdzie go kur… zostawiłem, Ale zrozumcie emocje” i w końcu JEST. Ale Prezes nie na darmo jest Prezesem skwitował to w jeden sposób… „Ej panowie ten marsz wyszedł nam na zdrowie jutro nie będziemy umierali”. I dlatego jest Prezesem. Wróciliśmy do mnie do domu szybki prysznic i regeneracja. Ogólnie powiem – jestem; pomimo słabego jak na mnie wyniku; zadowolony z całego weekendu biegusiowego. Zapraszam częściej.
Na naszym forum możecie przczytać relację „live” jaką prowadzili dla nas Grzesiek oraz Wojtek – dostępna tutaj.


