Relacja Rafała Hubczaka z VII Maratonu Beskidy
Maraton Beskidy to bieg… magiczny. To coś wyjątkowego na koniec sezonu. Wiedziałem co mnie czeka, bo biegłem w zeszłym roku, ale było sporo dodatkowych „atrakcji”. Zapowiadał się deszczowy dzień. Całą noc w górach padał deszcz i dzień też miał być taki. Ale maraton Beskidy to magiczny bieg i po starcie przestało padać 🙂
Wystrzał pukawek kilku Janosików i START. Na początku asfalcik, omijanie kałuży co by się nie pochlapać ale już na 3. kilometrze wpadliśmy na łąki i pola gdzie błoto i woda wdarła się do butów i zachlapała misternie przygotowane ubrania. Po 1,5 km przełaju wbiegliśmy znowu na asfalt. Chlupanie w butach przeszkadzało mi przez jakiś czas ale szybko o nim zapomniałem. Biegliśmy razem z Wojtkiem kontrolując tempo. Na 12. km przy bufecie powitała nas orkiestra dęta – pewnie strażacy 🙂 Sympatycznie się zrobiło. Na punkcie kontrolnym zlokalizowanym na 15,6. km zameldowaliśmy się z czasem 01:25 pokonując na tym odcinku ok. 300 metrów przewyższenia. Teraz zaczął się bardziej stromy podbieg. Zerknąłem na pulsometr i stwierdziłem, że muszę trochę zwolnić. Wojtek oddalił się na ok 100 metrów. W końcu skończył się asfalt i biegliśmy drogą szutrową przez las. Mgła zaczęła zacierać sylwetki biegaczy biegnących gdzieś przede mną. Na 20. km i po pokonaniu kolejnych 400 metrów w pionie dobiegliśmy do bufetu. Full wypas normalnie 🙂 Woda, herbata, izo no i piwo… żywieckie oczywiście 🙂 Dobiegłem do bufetu gdzie było ok. 10 osób w tym Wojtek. Łyknąłem „co nieco” i do przodu.
Od tego miejsca zaczął się szlak turystyczny, stromy, kamienisty, drzewa powalone w poprzek. Idziemy tempem 13 min/km. Mgła gęstnieje. Idę sam, nikogo nie widzę. Kolejne drzewo. Przejść pod czy nad? Dochodzę do szczytu na 21,5. km pokonując kolejne 200 metrów przewyższania. Mgła na szczycie była taka, że trudno było zachować orientacje. Są wstążki – wiem gdzie ruszyć, ooo są i strażacy, którzy kierują w lewo. Pamiętając trasę z zeszłego roku przygotowałem się do zbiegu w dół kamienistą drogą. Dołączyłem do znajomego z Żywca – Lucjana, który wyłonił się z odmętów gęstej mgły i biegliśmy razem – zrobiło się raźniej 🙂 Nagle na drodze zobaczyliśmy powalone drzewo i strażaka, który zaprosił nas do lasu! Nie czas na grzyby jasna cholera! No cóż, innej drogi nie było 🙂 i trzeba było lecieć lasem, borowiną, po krzakach po korzeniach – od wstążki do wstążki zawieszonych na gałązkach drzew. Po kilku minutach biegu na orientację w końcu wskoczyliśmy na drogę szutrową biegnącą w dół. Patrzę na zegarek: tempo 4:30 a Lucek odchodzi. No i zniknął we mgle!
Po kilometrze mgła zaczęła rzednąć. Zobaczyłem, że biegnie ktoś przede mną ok 200 metrów. Tak, to Wojtek. Podkręciłem trochę tempo, schodząc poniżej 4:30 i po ok. 2 km dołączyłem do brata. Zacząłem odczuwać wszystkie kamienie, na których lądowałem i czekałem aż w końcu zacznie się „normalny” asfalt. W końcu dobiegliśmy do Doliny Zimnika na 30. km. Tam mogliśmy liczyć na „ekskluzywny” bufet. Rodzinka czekała z ciepłą herbatką z sokiem malinowym. Podziałała jak balsam! Biegniemy. Starałem się spokojnie trzymać tempo ok. 5:00 min/km mając w pamięci zeszłoroczne skurcze które zaczęły mnie łapać na tym etapie rywalizacji. Wojtek poszedł do przodu na jakieś 100 m. Łagodny na pozór podbieg pod Ostre strasznie się dłużył. Zbieg, kolejny podbieg, zbieg. Dotarliśmy do Radziechów, zacząłem odczuwać zmęczenie a w perspektywie Matyska zwana Golgotą Beskidów – 2,5 km pod górę. A może by tak „galowejem„?. Tak, tak będzie lepiej. Idę 20 metrów, biegnę 100. Na podbiegu pod Matyskę dochodzę Wojtka. Jest stromo, idziemy. Mówię do Wojtka: biegniemy do Weroniki – nie, to nie biegaczka – to VI stacja drogi krzyżowej na Golgotę Beskidów. Dotarliśmy na szczyt Matyski – 40. km – gdzie zlokalizowany był ostatni bufet. Znowu full wypas – napoje owoce, bakalie i nawet dostaliśmy po puszcze coca-coli od naszego Taty – szkoda, że nie stał przed podbiegiem 🙂
No to teraz końcóweczka. Ostatnie 2 kilometry były do tego stopnia ekstremalne, że połowa ludzi leżała w błocie. To było nieprawdopodobne, człowiek się zatrzymywał na górze i zastanawiał co robić, siąść i płakać czy zjeżdżać na tyłku po błotnej mazi. Stromy zbieg na 100 m pokryty błotem a po jednej i drugiej stronie krzaki ostrężyn i tarniny i tak razy 3. Moje super lekkie adidasy ważyły chyba po 2 kilo. Ludzie dobiegali cali w błocie i z zakrwawionymi rękami od tych krzaków! Jakoś zjechaliśmy. Na ostatnim kilometrze dostałem takiego skurczu czwórki, że wyłem z bólu, ale udało się i był finisz – oczywiście najpierw pod górę a dopiero ostatnie 100 metrów zupełnie płasko z uśmiechem na ustach w blasku fleszy i …. z wielką satysfakcją!
Brat Wojtek dobiegł na 64 miejscu a ja za nim 9 sekund (!) na 65. Bieg ukończyło 307 maratończyków – pełna lista tutaj. Fajna przygoda, którą warto przeżyć!
Rewelacyjny bieg i świetna organizacja. Edward Dudek – organizator biegu to pierwszy Polak który przebiegł Grecki SPARTATHLON i w klasyfikacji generalnej zajął 4 miejsce. Zdobywca Pucharu Europy w Supermaratonach. Zwycięzca wszystkich największych biegów narciarskich w Polsce (Piasty, Gwarki, Jaćwingów itd.) Były reprezentant Polski w biegach narciarskich. Dwukrotnie drugi w Maratonie Piasków.
Profil trasy. A tutaj sama trasa.

[alpine-phototile-for-picasa-and-google-plus src=”private_user_album” uid=”112715705734236156958″ ualb=”6080168995977537521″ authkey=”CLCjho3IlM3fggE” imgl=”fancybox” style=”bookshelf” row=”4″ size=”320″ num=”200″ shadow=”1″ border=”1″ highlight=”1″ align=”center” max=”100″]