X Bieg Kazików – relacja Kamila Rafelda

kazmed71Fajnie jest pisać relacje z zawodów w których osiągnęło się jakiś sukces. Człowiek naładowany jest wtedy pozytywną energią i optymizmem. Tak właśnie jest w moim przypadku po wczorajszych zawodach. Początek marca to dla mnie początek sezonu startowego i zarazem pierwszy sprawdzian formy po zimowych przygotowaniach. Od kilku lat z małymi wyjątkami pierwszymi zawodami w sezonie są dla mnie zawody na 10 km w Radomiu czyli tak zwany Bieg Kazików. Nie inaczej było w tym roku.
             Na zawody w Radomiu czekałem z optymizmem i z nadzieją na dobry i swobodny bieg, a zarazem na mocne przetarcie przed Półmaratonem Warszawskim. Przygotowania zimowe bardzo dobrze mi się układały i czułem że forma jest niezła, ale przede wszystkim od jakiegoś czasu biegałem z dużą radością i uśmiechem na twarzy. Do tego zapowiadana była ładna pogoda. Nic tylko się cieszyć i walczyć o jak najlepszy czas. Choć przyznam, że najważniejszym celem moim na ten bieg nie było bicie rekordu życiowego a przede wszystkim to aby przełożyć ten treningowy luz i radość biegania na start w zawodach i wykorzystać dobrą dyspozycję. Jak się później okazało udało mi się to zrobić. Złoty medal polskich skoczków na Mistrzostwach Świata, oraz wspaniałe występy lekkoatletów na halowych mistrzostwach Europy dodatkowo mnie zainspirowały i dodały dobrej sportowej energii.
             Na zawody jechaliśmy wraz z ekipą biegusiem.pl busem. Tak więc zbiórka jak zwykle była zaplanowana przed ryckim basenem. Kiedy dotarłem na miejsce, dowiedziałem się, że niestety nie jedzie z nami dobry duch ekipy, czyli prezes Krzysiek. Jak by tego było mało okazało się że Grzesiek jest kontuzjowany, a parę osób jeszcze zrezygnowało z busa. Na szczęście pozostała ekipa była w dobrych nastrojach i z optymizmem i uśmiechem witała się i szykowała do wyjazdu. Pomyślałem sobie wtedy , iż nie ważna ilość, a jakość. Dla mnie takie bardzo optymistyczne i motywujące znaki przed startem, czyli mój ulubiony kolor zielony naszego busa i bardzo miły prezent od Julki, który dodał Mi skrzydeł i dodatkowo mnie zmotywował. O 9.45 wyruszyliśmy z Ryk najpierw do Dęblina po resztę drużyny a potem do Radomia. Atmosfera w biegusiowym busie była jak zawsze bardzo wesoła i optymistyczna, pełna uśmiechu i dobrego nastawienia. Po godzinie 11 dotarliśmy na miejsce, gdzie najpierw udaliśmy się po odbiór numerów startowych, a potem część damskiej ekipy poszła na zakupy, a panowie spokojnie szykowali się do startu. Po jakimś czasie dotarli do nas Biegusie z Radomia, tak więc na parkingu zrobiło się bardziej niebiesko. Po porannych pięknych promieniach słonecznych w Radomiu nie było śladu. Natomiast było ciepło, a wiaterek wydawał się niezbyt duży. Warunki do szybkiego biegania były więc znakomite. Ja trochę wcześniej sobie potruchtałem i czułem już wtedy, że nóżki są w dobrej formie. Na około 30 minut przed startem zrobiliśmy sobie pamiątkową fotkę i przybiliśmy biegusiową piąteczkę życząc sobie powodzenia. Krótka ale intensywna rozgrzewka i byłem gotowy do startu.
             Po godzinie 13.15 usłyszeliśmy start startera i ruszyliśmy na trasę X Biegu Kazików. Wedle szacunków organizatorów na starcie w tym roku stanęło ponad 1000 biegaczy. Początek jak zwykle spokojny ze względu na tłum i lekki zbieg po nierównej kostce brukowej. Niemniej jeżeli chodzi o mnie to tym razem od początku zacząłem raczej mocno, gdyż czułem się mocny. Nogi były lekkie i miały moc, dlatego trzeba było to wykorzystać. Jeszcze na początku jakiś miły uśmiech do kibiców, ale potem już koncentracja i z radością w sercu oraz z wiarą do przodu. Pierwsze kilometry pokonałem bardzo dobrze równym mocnym krokiem. Po około 3 km spotkałem Pawła, który mnie minął i miło pozdrowił. Biegło mi się dobrze , a od 3 km do końca pierwszej pętli postanowiłem biec z fajną biegaczką, która biegła podobnym tempem do mnie. Miałem wrażenie, że wtedy właśnie zacząłem się rozpędzać jeszcze bardziej. Trasa była generalnie płaska z kilkoma małymi górkami. Pod koniec pierwszej pętli na jednym z podbiegów mijam Anię która motywuje mnie do dalszego tak dobrego biegu. Końcówka pierwszej pętli i widok kibiców wokoło bardzo fajnie działają na mnie. Półmetek za mną i po zerknięciu na zegarek stwierdzam, że jest bardzo dobrze. Myślę tylko aby starczyło mi sił do końca. Na początku drugiego okrążenia słyszę wspaniały doping Kasi i widzę jej uśmiech. To działa bardzo motywująco tak więc do przodu gnam, bo nogi mnie niosą a kilometry pokonywane sprawiają mi radość. Za jakiś czas mijam tym razem ja Pawła i poklepuje go lekko po plecach. Mówię do siebie „Kamil to może być twój bieg”. Do mety coraz mniej tak więc nie oszczędzam się tylko idę na całego. Jest luz i swoboda czyli tak jak miało być. Biegnę starając się trzymać tempo. Zerkam na zegarek na 7 km i nie wierzę, że biegnę tak szybko. Dobiegając do 8 km czuje już zmęczenie i to że oddech jest coraz cięższy, ale wiem też że jest to oznaka szybkiego tempa którym biegnę. Mówię sobie jest dobrze. Tak musi być. Jest szansa na dobry wynik. Ten odcinek jest walką o to aby nie odpuścić do końca. Wygrywam tą walkę i przezwyciężam ten mały kryzys. Do mety jak na skrzydłach lecę gdyż czuje wielką euforię i wolność i wiem, że robię dziś bardzo dobrą robotę. Jeszcze raz fenomenalny doping Kasi słyszę i zaczynam finisz na około 500 metrów przed metą. Biegnę na maksa i walczę o każdą sekundę. Wpadam na metę z małymi mroczkami przed oczami, ale bardzo szczęśliwy. Udało mi się pobiec tak jak chciałem czyli bardzo mocno, ale zarazem z swobodą i radością. Zerkam na stoper i widzę czas 50.40. Wiem, że to jest mój rekord życiowy poprawiony o niecałe 2 minuty. Wiem też, że nawet jeśli być może nie wyszło niektórym na zegarkach pełne 10 km to ja biegłem starając się nie ścinać trasy i nawet w niektórych miejscach nadrabiać trochę metrów. Po za tym dla mnie liczy się, to, że oficjalnie to jest bieg na 10 km. Bez wątpienia był to mój najszybszy bieg w karierze na 10 km i nic nie przeszkodzi mi aby świętować i cieszyć się z tego sukcesu. Nawet nie spodziewałem się, że mogę tak szybko pobiec. Ważniejsze było jednak to, że zrealizowałem cel czyli pobiegłem na luzie i wykorzystałem swoja obecną formę Super sprawa kiedy twoja praca przynosi efekty i daje satysfakcję. To dla mnie bardzo udany początek sezonu i dobry prognostyk na przyszłość. Gratulacje dla całej biegusiowej ekipy za rekordy i wspaniałe czasy ale przede wszystkim za udział i pokonywanie swoich słabości. Dzięki za wspaniały doping i wsparcie na trasie. Dodam tylko że w biegu głównym zwyciężył Artur Kozłowski, reprezentant naszego kraju na ostatnie Igrzyska Olimpijskie w Rio De Janeiro. To był wspaniały dzień spędzony na robieniu tego co się kocha w towarzystwie przyjaciół.X Bieg Kazików – relacja Kamila Rafelda

ekipa przed startem

Wyniki biegusiem.pl:
92. Adam Mitura                  38.51
101. Piotr Zajączkowski        39.16
180. Kamil Krawczak            42.06
183. Paulina Krawczak         42.08
192. Piotr Józefowicz            42.18
336. Łukasz Chojniak            45.56
348. Tomasz Głodek              46.08
387. Grzegorz Goluch            46:41
494. Emil Walasek                 48.55
556. Jacek Wosk                     50.10
579. Kamil Rafeld                 50.40
627. Anna Żaczek                  51.37
645. Michał Prządka             51.51
675. Michał Dudek                52.16
715. Andrzej Terlikowski      53.08
746. Paweł Terlikowski         53.36
930. Tomasz Myśliński         59.58
863. Piotr Bany                  1.02.15
968. Daniel Stoń                1.02.26
1024. Grzegorz Walasek    1.13.08 /kontuzja/
Ukończyły 1033 osoby