XXI Ogólnopolskie Biegi Uliczne Pamięci Generała Kleeberga – relacja Wojciecha Bernata
W pierwszą sobotę października w Kocku od wielu już lat organizowane są Ogólnopolskie Biegi Uliczne Pamięci Generała Kleeberga. W tym roku odbyła się jubileuszowa okrągła 21 edycja tego biegu. W biegu głównym mężczyźni mieli do pokonania 10 km, natomiast kobiety 5 km. Niestety nie wiem dlaczego kobiety biegają krótszy dystans. Być może kiedyś było tak, że początkujący biegacz powiedział, że trzeba mieć ,,jaja” żeby przebiec 10 km, a organizator wziął te słowa zbyt dosłownie i skrócił paniom dystans.
Przed godziną 8.30 dokonałem zapisu do biegu i otrzymałem 1 na numer. Szczerze powiedziawszy pierwszy raz widziałem tak dziwny numer startowy. Był on zakładany przez głowę i wiązany z boku. Pomyślałem sobie wtedy, że numer ten wygląda jak z igrzysk olimpijskich z Sarajewa. Byłoby to nawet dobre, ponieważ Jugosławii dawno nie ma, areny na których rywalizowali sportowcy zostały zbombardowane podczas wojny domowej w latach 1992-1995, a numery zostały. Ten numer startowy jest dobrym przykładem jak można skomplikować rzeczy proste. Niestety po zakończonych zawodach trzeba było go oddać, ale jest szansa, że za rok będą te same. Jeśli rzeczywiście tak będzie to ja mam nadzieję że chociaż je wypiorą.
Czas do rozpoczęcia rozgrzewki spędziłem rozmawiając z zawodnikami V-Maxu Adamów oraz zakalewską częścią grupy biegusiem.pl, a także oglądając biegi przedszkolaków i szkół podstawowych. Również lecąca z głośników muzyka disco polo ,,umilała” mi czas do startu. Następnie, gdy do biegu zostało ok. 45 minut postanowiłem się przebrać. Wtedy po raz pierwszy pojawił się problem z numerem startowym, ponieważ nie za bardzo wiedziałem jak się go zakłada. Na szczęście nie tylko ja miałem ten problem. Podczas rozgrzewki numer się rozwiązał i musiałem mocniej go przywiązać. Pomyślałem sobie wtedy, dobrze że rozwiązał się teraz niż podczas biegu. Tuż przed biegiem organizator poinformował, że mężczyźni biegną 4 pętle po aż(!) 2,5 km. Jak to usłyszałem to się przestraszyłem i przeszły mnie ciarki po plecach. Pomyślałem sobie wtedy będzie ciężko, ale dam radę z moim kilometrażem na treningach.
Stojąc na linii startu postanowiłem pobiec słynną taktyką byłego trenera piłkarskiej reprezentacji Polski Wojciecha Łazarka ,,na typowe udo” czyli albo się udo albo się nie udo. Była to ryzykowna taktyka gdyż Wojciechowi Łazarkowi raczej wychodziło to drugie, ponieważ to on rozpoczął 16-letni marazm, gdy reprezentacja Polski przez tyle lat nie potrafiła awansować na mistrzostwa świata czy Europy, a wynikiem 0-0 z Cyprem w Gdańsku już na pewno Łazarek nikomu się nie chwali.
Wystartowaliśmy około godziny 10.32 i już po 3 sekundach dał o sobie znać słynny już numer startowy. Miałem problemy z lewym ramiączkiem, które ciągle mi spadało i po 30 sekundowej walce uznałem, że numer ten będzie się trzymał tylko na prawym ramiączku. Przed zakończeniem każdego okrążenia pani zapisywała numery biegaczy, czy przypadkiem nie oszukują na trasie. Ja dodatkowo pokazywałem swój numer na palcach i cieszyłem się że nie miałem 58 numeru, ponieważ by mi palców zabrakło. Pierwszą 2,5 km pętle pokonałem w 11.09. Druga pętla zgodnie z moimi przewidywaniami i doświadczeniami z biegu w Dęblinie okazała się najwolniejsza, gdyż pokonałem ją w 12.11. Podczas jej pokonywania chciało mi się pić i zastanawiałem się gdzie jest woda. Woda była, gdyż jakieś 2 butelki stały na chodniku. Uznałem wtedy, że jeśli mam zwalniać niemal do 0 i schylać się po wodę to wolę przebiec cały dystans bez uzupełniania płynów. Dotychczas w żadnych zawodach w których startowałem nie było tak absurdalnej sytuacji, by brać z chodnika wodę. Po 5 km mój czas wynosił zatem 23.20, więc na trzeciej pętli postanowiłem przyśpieszyć. Trzecią pętle pokonałem najszybciej gdyż w 10.45. Ostatnią pętle miałem pobiec mocniej, ale łapała mnie kolka, a następnie albo było z górki pod wiatr, albo pod górkę z wiatrem, ale pod słońce. Pokonałem ją w 11.05, a cały bieg w 45.20. Zaraz za metą poczułem lekki niedosyt, gdyż chciałem złamać 45 minut. Jednak według GPS-u jednego z biegaczy trasa miała jednak 10.200 km więc na pewno jeśli byłby dystans 10 km to złamał bym 45 minut co mnie bardzo ucieszyło. Teraz stwierdzam, że trasa z czterema okrążeniami jest fajna, gdyż po pierwszym zna się topografie terenu i można dobrze siły rozplanować. Działa też ona dobrze psychologicznie, gdyż wydaję się że do mety jest tylko 2,5 km, a przy trasie 2x5km jest aż 2,5 km.
Zwycięzcą biegu okazał się doskonale znany z części ryckich biegów Bartosz Ceberak z Lubartowa. Ja zająłem 15 miejsce na 27 zawodników. W biegu kobiet startowało 6 zawodniczek. Ja 15 miejscem zdobyłem 16 punktów do klasyfikacji Grand Prix Polski Środkowo-Wchodniej. Z tą klasyfikacją jest jak z Ufo, czyli wszyscy słyszeli, a nikt nie widział. Mnie osobiście mimo prób szukania nie udało się odnaleźć aktualnej tabeli. Po biegu głównym odbyły się biegi gimnazjalistów i uczniów szkół średnich. W biegu na 1200 metrów dziewcząt biegająca ładnie technicznie zawodniczka wpadła na metę z czasem 2.27. Żałowałem wtedy, że nikt z światowej federacji lekkoatletycznej nie był w Kocku, gdyż na pewno padłby jakiś rekord świata. Kobiecy rekord na 1000 metrów należy do Swietłany Masterkowej i jest o sekundę gorszy od wyniku dziewcząt na 1200 metrów. Dystans 1200 metrów przynajmniej został podany przez organizatora przed rozpoczęciem biegu. Teraz z perspektywy czasu zaczynam mieć lekkie wątpliwości czy rzeczywiście tam było 1200 metrów.
Wyniki zawodników grupy biegusiem.pl
7. Adam Mitura 39.20 (najszybszy mieszkaniec gminy Kock)
9. Mikołaj Mitura 40.06
10. Piotr Zajączkowski 40.34
15. Wojciech Bernat 45.20